Nu wil Willie zelfs een Engelbewaarder

Familie Horbach had bezoek gekregen; als een complete ver­ras­sing. En meteen drie personen, als men de kleine Willie meerekent. Uiteraard wilde de familie Crämers niet blij­ven logeren. Maar de heer Horbach zei, geen sprake van, ze mochten pas de volgende dag verder reizen. ‘Ziet men zich na vijf jaar voor de eerste keer en dan zou het geen echte avond worden? Ondenkbaar!’ De twee mannen waren in de oorlog en in de gevangenschap kameraden geweest; nu reed de familie Crämers van vakantie naar huis en had in de kleine stad de reis onderbroken. Dus bleef het bezoek ook overnachten; maar dan moest na het avondeten de wo­ning toch een beetje “omgebouwd” worden. ‘We ver­zor­gen vlug de kinderen en dan maken we het ons gezellig’, zei mevrouw Horbach. De kleine Willie zou bij de vierjarige Ursel in de kamer slapen. De heer Horbach haalde uit de kelder het oude noodbed en legde er een dikke matras op. ‘Je zult zien, kleine man, hoe goed je er op kunt slapen!’ Maar de kleine Willie was pas bereid op het “rare” ding te slapen, nadat zijn moeder hem op het mooie, grote schilderij met de zware, gouden lijst had gewezen dat boven het noodbed hing. ‘Kijk eens naar die heerlijke, reusachtige bergen’, zei ze, ‘die zien precies zo uit als in Beieren, waar we de hele tijd geweest zijn.’ – ‘Ach’ lachte me-vrouw Horbach, die de kleine Ursel net het nachtkleedje aantrok ... mehr

Oktober 2018

Maandbrief